شازده کوچولو

George Orwell - 1984

shazdehkuchulu — Tue, 17 Nov 2009 08:08:18 GMT

جورج اورول (George Orwell) کتاب 1984 را در سال 1949 نوشت، زمانی که جنگ دوم جهانی به تازگی پایان یافته بود و جهان خطر تسلیم شدن در مقابل حکومتی ظالم و دیکتاتوری را به خوبی احساس کرده بود. در آن زمان جنگ سرد هنوز به معنای واقعی آغاز نشده بود و در دنیای غرب روشنفکرانی بودند که به دفاع از کمونیسم برخواسته بودند. اورول این کتاب را در واقع برای اخطار به غرب در مورد گسترش کمونیسم نوشت. اما داستان این اثر را میتوان تا حدود زیادی به شرایط حاکم بر تمام جوامع تحت سلطۀ حکومتهای استبدادی تعمیم داد.
داستان در سال 1984 (35 سال بعد از تاریخ نگارش کتاب) در شهر لندن رخ میدهد. بعد از جنگ جهانی حاکمان کشورهای قدرتمند به این نتیجه رسیده اند که اگر جهان به همین ترتیب روند افزایش ثروت را ادامه دهد ارکان جامعۀ طبقاتی به خطر افتاده و حکومتشان سرنگون خواهد شد. آنها تنها راه جلوگیری از این امر را نابود کردن ثروت تولید شده در جنگی بی پایان میبینند. در نیمۀ قرن بیستم و پس از یک جنگ گستردۀ هسته ای دنیا بین سه ابر قدرت اوشنیا (ایالات متحده)، اوراسیا (شوروی) و ایستاسیا (چین) تقسیم میشود. این سه ابر قدرت بطور دائمی در حال جنگ هستند. در این جنگ ثروت تولید شده توسط آنها از بین میرود بدون اینکه تهدیدی برای جامعۀ طبقاتی آنها ایجاد شود. هیچ کدام نه قدرت آن را دارند که دیگری را نابود کنند و نه چندان مایل به این کار هستند. چرا که در صورت از بین رفتن دیگر ابر قدرتها دیگر جنگی نخواهد بود.
کشور اوشنیا که داستان در آن رخ میدهد توسط حزبی اداره میشود که به اصول اینگسوس (English Socialism) وفادار است. جامعه به سه طبقه تقسیم میشود: اعضای داخلی حزب، اعضای بیرونی حزب و کارگران که بیش از چهار پنجم جمعیت را تشکیل میدهند. حزب و یا در واقع اعضای داخلی آن با ایجاد یک حکومت استبدادی کامل قدرت مطلق را در اختیار دارند. آنها تاریخ را آنچنان تغییر میدهند که هیچ کس معیاری برای مقایسۀ وضعیت زندگی خود با آنچه قبل از روی کار آمدن حزب وجود داشته است ندارد و حزب به مردم اینطور القا کرده که وضعیت زندگی در طول حکومت آن همواره در حال بهبود بوده وهست.
اما واقعیت کاملاً متفاوت است. طبقۀ کارگر در جهل و فلاکت مطلق به سر میبرد و حزب آنها را تقریباً به حال خود رها کرده است. اعضای بیرونی حزب از نظر اقتصادی وضعیت بهتری نسبت به کارگران دارند. غذا به اندازه ای که آنها را سیر کند به آنها داده میشود و همینطور مکانی هر چند بسیار فرسوده برای زندگی دارند. حزب سهمیۀ سیگار، نوعی مشروب، تیغ صورت تراشی، کفش، شکلات و ... هم به آنها میدهد که همه به مقداری بسیار ناچیز و با کیفیتی پایین در اختیار آنها قرار می گیرند. در مقابل به شدت زیر نظر حزب قرار دارند. در خانۀ همۀ آنها، در محل کارشان (که معمولاً یکی از وزارتخانه های چهارگانۀ حزب است)، و در محله هایشان توسط صفحه های سخن گو (telescreen) تحت کنترل هستند. این صفحه ها هم خبرهای دروغ و تبلیغات سیاسی حزب را پخش میکنند و هم مانند دوربینی تمام کارهای افراد را زیر نظر دارند. کوچکترین علامتی که نشان دهندۀ عدم اطاعت و حتی کاهش علاقۀ فرد نسبت به آرمانهای حزب باشد مساوی است با دستگیری و احتمالاً مرگ او. در واقع اکثر آنها کاملاً مطیع هستند و حزب آنها را آنچنان پرورش داده که به آرمانهای آن عشق میورزند. روابط جنسی کاملاً برای آنها ممنوع است و تنها زمانی اجازۀ ازدواج دارند که هدف از آن ایجاد فرزندانی برای خدمت به حزب باشد. این فرزندان در دوران کودکی تحت آموزش حزب قرار میگیرند و به جاسوسانی برای حزب تبدیل میشوند که حتی والدین خود را هم در صورت انجام جرم به حزب معرفی میکنند.
رهبر حزب فردی ساختگی است که تصویر و صدای او هر روزه از صفحات سخن گو پخش شده و پوسترش تمام دیوارهای شهر و حتی درون ساختمانها را پوشانده است. برادر بزرگتر (Big Brother) نماد قدرت حزب است. او هیچ گاه اشتباه نمی کند و همۀ پیش بینی هایش درست از آب در می آید (و اگر هم این طور نشود حزب با دستکاری اسناد، روزنامه ها و کتابهای پیشین و تغییر گفته های وی و در واقع تغییر تاریخ، مشکل را بر طرف میکند). حتی بسیاری از اختراعات مانند اختراع هواپیما هم به او نسبت داده میشود.

قهرمان داستان یکی از اعضای بیرونی حزب است. نام او، وینستون اسمیت (Winston Smith) ترکیبی است از اسم کوچک وینستون چرچیل، نخست وزیر انگلستان در زمان جنگ جهانی دوم، و یک نام خانوادگی رایج در زبان انگلیسی.
داستان به سه قسمت تقسیم میشود. در بخش اول ما با شرایط جهان، اوشنیا و همینطور افکار اسمیت آشنا میشویم. بخش دوم به آشنایی اسمیت با جولیا، یکی دیگر از اعضای بیرونی (که نامش از نام جولیت یکی از قهرمانهای اثر معروف شکسپیر گرفته شده) و رابطۀ آنها میپردازد. بخش سوم نیز دستگیری آنها را شامل میشود.

داستان به طرزی زیبا کاملترین حالت یک حکومت استبدادی را توصیف میکند. اورول خیلی خوب توانسته اقدامات دولتها برای کنترل مردم را چه به طور مستقیم و چه غیرمستقیم شرح دهد. استفادۀ حزب از تکنولوژی و مخصوصاً صفحه های سخنگو که هم مردم را تحت نظر داشته و هم برای تبلیغات سیاسی استفاده میشوند (و این کاربرد دوم بسیار شبیه تلویزیون در دنیای ماست) نمونه ای از این موضوع است. همچنین استفاده از کودکان و آماده سازی آنها از همان دوران کودکی برای دفاع از آرمانهای حزب یکی دیگر از فعالیتهای مهم حزب را تشکیل میدهد. (موضوع کار بر روی افکار کودکان و آماده سازی آنها برای کسب اهداف سیاسی در آینده در دیگر اثر معروف نویسنده "مزرعۀ حیوانات" هم دیده میشود، آنجا که ناپلئون نه توله سگ را مخفیانه بزرگ کرده و مدتی بعد از آنها برای کسب قدرت در مزرعه استفاده میکند.) حزب همچنین طبقۀ کارگر را با تفریحاتی مانند خرید وفروش بلیط های بخت آزمایی به شدت سرگرم کرده است.
اما احتمالاً جالبترین ایده ای که در این کتاب بیان میشود استفادۀ حزب از زبان برای اطمینان از تداوم حکومت خود است. حزب زبانی جدید و ساده ایجاد کرده است که در آن کلمه ای برای بیان مطالبی که با آرمانهای حزب در تضاد هستند وجود ندارد. بنابراین مردم نمیتوانند در مورد موضوعی مثل آزادی صحبت و یا حتی فکرکنند. این زبان newspeak یا زبان جدید نامیده میشود.
کار دیگری که حزب انجام میدهد استفاده از doublethink یا دوگانه باوری است. Doublethink عبارتست از قبول کردن همزمان دو مفهوم متضاد. برای مثال افرادی که مسئول تغییر دادن مداوم اسناد تاریخی هستند با آنکه خود این عمل را انجام میدهند باز هم کاملاً این اسناد را معتبر میدانند. حتی نام وزارتهای چهارگانۀ اوشنیا هم به نوعی تمرین doublethink است: وزارت عشق محل شکنجه است، وزارت فراوانی دلیل قحطی ها، وزارت صلح مسئول رسیدگی به مسائل مربوط به جنگ و وزارت حقیقت محل تغییر اسناد تاریخی و آماده سازی دروغ ها وتبلیغات سیاسی. شعار اصلی حزب هم نمونۀ کامل و پرمفهومی از doublethink است: جنگ صلح است، آزادی بردگیست، جهالت قدرت است. (باید اشاره شود که مفهوم doublethink هر چند عجیب به نظر می آید امروزه کاربرد زیادی در سیاست دارد. برای مثال مردم آمریکا از جنگ برای برقراری صلح حمایت میکنند و یا در عین حال که اعتقاد دارند کشورشان حامی دمکراسی است روابط نزدیک آن با حکومتهای غیر دمکراتیک مانند بسیاری از کشورهای خاورمیانه را نیز میپذیرند.)
کتاب 1984 به دلیل تاثیر زیادی که بر ادبیات داشته باعث ایجاد دست کم چهار کلمۀ جدید در زبان انگلیسی شده است:
doublethink: پذیرش همزمان دو مفهوم متضاد مخصوصاً در نتیجۀ تلقین فکری سیاسی
thoughtcrime: جرم فکری
newspeak: زبانی دوپهلو و نامفهوم که در تبلیغات سیاسی استفاده شود
big brother: شخصی که قدرت کامل در حکومتی معمولاً استبدادی دارد
این اثر همواره جزو ده رمان برتر قرن بیستم شناخته شده و همچنین در نظرخواهی انجام شده از خوانندگان مجلۀ تایم که حدود سه سال پیش انجام شد به عنوان برترین رمان در طول تاریخ انتخاب شد.

Do you think this is air you are breathing now? The Matrix

درست مثل من شایدم ما !!!

shazdehkuchulu — Tue, 17 Nov 2009 07:49:18 GMT

من به چشم های بی قرار تو قول می دهم ...

shazdehkuchulu — Thu, 20 Aug 2009 19:24:18 GMT

؟؟؟

shazdehkuchulu — Mon, 29 Jun 2009 22:12:18 GMT

تولد خودم , عکس خودم

shazdehkuchulu — Fri, 20 Jun 2008 04:35:18 GMT

اثری از آنتوان چخوف

shazdehkuchulu — Thu, 15 May 2008 08:45:52 GMT

همین چند روز پیش، «یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا » پرستار بچه‌‌‌هایم را به اتاقم دعوت كردم تا با او تسویه حساب كنم .

به او گفتم: بنشینید«یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌اِونا»! می‌‌‌‌دانم كه دست و بالتان خالی است امّا رودربایستی دارید و آن را به زبان نمی‌‌‌آورید. ببینید، ما توافق كردیم كه ماهی سی‌‌‌روبل به شما بدهم این طور نیست؟

- چهل روبل .

- نه من یادداشت كرده‌‌‌‌ام، من همیشه به پرستار بچه‌‌هایم سی روبل می‌‌‌دهم. حالا به من توجه كنید.

شما دو ماه برای من كار كردید.

- دو ماه و پنج روز

- دقیقاً دو ماه، من یادداشت كرده‌‌‌ام. كه می‌‌شود شصت روبل. البته باید نُه تا یكشنبه از آن كسر كرد. همان طور كه می‌‌‌‌‌دانید یكشنبه‌‌‌ها مواظب «كولیا» نبودید و برای قدم زدن بیرون می‌‌رفتید.

سه تعطیلی . . . «یولیا واسیلی ‌‌‌‌اونا» از خجالت سرخ شده بود و داشت با چین‌‌های لباسش بازی می‌‌‌كرد ولی صدایش درنمی‌‌‌آمد.

- سه تعطیلی، پس ما دوازده روبل را می‌‌‌گذاریم كنار. «كولیا» چهار روز مریض بود آن روزها از او مراقبت نكردید و فقط مواظب «وانیا» بودید فقط «وانیا» و دیگر این كه سه روز هم شما دندان درد داشتید و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه‌‌‌ها باشید.

دوازده و هفت می‌‌شود نوزده. تفریق كنید. آن مرخصی‌‌‌ها ؛ آهان، چهل و یك‌ ‌روبل، درسته؟

چشم چپ «یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا» قرمز و پر از اشك شده بود. چانه‌‌‌اش می‌‌لرزید. شروع كرد به سرفه كردن‌‌‌‌های عصبی. دماغش را پاك كرد و چیزی نگفت.

- و بعد، نزدیك سال نو شما یك فنجان و نعلبكی شكستید. دو روبل كسر كنید .

فنجان قدیمی‌‌‌تر از این حرف‌‌‌ها بود، ارثیه بود، امّا كاری به این موضوع نداریم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسیدگی كنیم.

موارد دیگر: بخاطر بی‌‌‌‌مبالاتی شما «كولیا » از یك درخت بالا رفت و كتش را پاره كرد. 10 تا كسر كنید. همچنین بی‌‌‌‌توجهیتان

باعث شد كه كلفت خانه با كفش‌‌‌های «وانیا » فرار كند شما می‌‌بایست چشم‌‌هایتان را خوب باز می‌‌‌‌كردید. برای این كار مواجب خوبی می‌‌‌گیرید.

پس پنج تا دیگر كم می‌‌كنیم.

در دهم ژانویه 10 روبل از من گرفتید.

« یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌‌اِونا» نجواكنان گفت: من نگرفتم.

- امّا من یادداشت كرده‌‌‌ام .

- خیلی خوب شما، شاید …

- از چهل ویك بیست و هفت تا برداریم، چهارده تا باقی می‌‌‌ماند.

چشم‌‌‌هایش پر از اشك شده بود و بینی ظریف و زیبایش از عرق می‌‌‌درخشید. طفلك بیچاره !

- من فقط مقدار كمی گرفتم .

در حالی كه صدایش می‌‌‌لرزید ادامه داد: من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم . . . ! نه بیشتر.

- دیدی حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم. سه تا از چهارده تا به كنار، می‌‌‌كنه به عبارتی یازده تا، این هم پول شما سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا . . . یكی و یكی.

- یازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توی جیبش ریخت .

- به آهستگی گفت: متشكّرم!

- جا خوردم، در حالی كه سخت عصبانی شده بودم شروع كردم به قدم زدن در طول و عرض اتاق.

- پرسیدم: چرا گفتی متشكرم؟

- به خاطر پول.

- یعنی تو متوجه نشدی دارم سرت كلاه می‌‌گذارم؟ دارم پولت را می‌‌‌خورم؟ تنها چیزی می‌‌‌توانی بگویی این است كه متشكّرم؟

- در جاهای دیگر همین مقدار هم ندادند.

- آن‌‌ها به شما چیزی ندادند! خیلی خوب، تعجب هم ندارد. من داشتم به شما حقه می‌‌زدم، یك حقه‌‌‌ی كثیف حالا من به شما هشتاد روبل می‌‌‌‌دهم. همشان این جا توی پاكت برای شما مرتب چیده شده.

ممكن است كسی این قدر نادان باشد؟ چرا اعتراض نكردید؟ چرا صدایتان در نیامد؟

ممكن است كسی توی دنیا این قدر ضعیف باشد؟

لبخند تلخی به من زد كه یعنی بله، ممكن است.

بخاطر بازی بی‌‌رحمانه‌‌‌ای كه با او كردم عذر خواستم و هشتاد روبلی را كه برایش خیلی غیرمنتظره بود پرداختم.

برای بار دوّم چند مرتبه مثل همیشه با ترس، گفت: متشكرم!

پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فكر كردم در چنین دنیایی چقدر راحت می‌‌شود زورگو بود!!!

ایران ، وحدت ، یهود و زنبور عسل

shazdehkuchulu — Fri, 04 Apr 2008 12:24:18 GMT

نمیدونم چی میخوام بنویسم یا چرا ولی خب مینویسم چون احساس میکنم باید بنویسم...

یه موجی به وجود اومده که دارن به عناوین گوناگون به چیزایی که واسمون مهمه و

بعضی اوقات بهش میبالیم (هرچند دل خوش کردن به داشته های پیشین کاری بیهودس)

توهین میکنن و سعی میکنن خرابشون کنن.

مثل دوران هخامنشیان و بزرگی و برتری کشورمون (فیلم 300),

خلیجی که با تموم عربای دورو ورش اسمش خلیج فارسه (واژهی گنگ خلیج عربی),

پیامبری که جزو اعتقادات اکثر مردمونه (کاریکاتور هلندی و فیلم کارتونی جدید) و ....

به نظر شما اینا همه واسه ی چیه ؟؟؟

بیاید یه کم به خودمون بیایم و فکر کنیم ,تفکری سالم که همون جور که اینشتن میگه :

"تفکری که مسائل رو ساده تر میکنه نه پیچیده تر "

این کارا و هزینه کردنا واسه این نیست که اونی که قدرتمند تره دلش خنک بشه

همش واسه اینه که کم کم پایه هایی رو که ممکنه ماها یه روزی وحدتمون رو روش علم کنیم ازمون بگیرن

اگه یه نگاه به تاریخ بندازیم: همیشه اونایی سوار بودن که وحدت دارن و اونایی سواری میدادن که وحدت ندارن

اون قدیما مسلمونا پایه ی وحدتشونو رو دینشون بنا کردن و بیشتر دنیا رو گرفتن و تا آندلس ( اسپانیا) پیش رفتن

اروپاییهایی که مقلوب بودن به خود اومدن و پایه ی وحدتشون رو روی دین متحجری که خودشونم ازش فراری بودن

(دینی که بر علیهش قیام کردن و آپدیتش کردن) گذاشتن و مسلمونا رو از میدون در کردن (جنگهای صلیبی)

و بعد از اینکه اونا سوار شدن و ماهم سواری دهنده,

واسه اینکه دیگه این ماجرا تکرار نشه آتش جنگهای بین سنی و شیعه ووهابیون و غیره رو اینور دامن زدن

بعدش با ماجرای ژاپن (کشوری با سه دین غالب) و مردمی که با بنا کردن وحدتشون رو میهن و ملیتشون

تونستن خودشونو بالا بکشنو دیگه سواری ندن

دیدن مثل اینکه تنها دین پایه ی وحدت نیست و چیزای دیگه ای هم میتونه پایه ی وحدت باشه

(شایدم قبلش فمیدن و ماجرای جدا کردن افغانستان از ایرن رو به وجود آوردن)

به هر حال امروز ما بیشتر میتونیم این تفرقه بینداز و حکومت کن رو دورو برمون ببینیم

مثل جنگ بین عرب زبونا (مثل کویت و عراق) , جنگ بینه شیعه ها (مثل ایران و عراق)مشکلات هند و پاکستان ,

جدا کردن بحرین از ایران , مشکلات فارس و کرد و ترک و عرب و لر و بلوچ تو کشور خودمون و...

به جای این کارا بیاین از یهودیا درس بگیریم , که چه وحدت قشنگی دارن و با این همه زبون متفاوت و ملیت گوناگون

از سراسر دنیا پشت همن, از اونایی که امریکا و اروپا بودن بپرسید تا بهتون بگن یهودیا چطوری

پشت هم هستن و به هم کمک میکنن و بدونیم که راز قدرتشون تو امریکا و تو دنیا دین یهود نیست

بلکه وحدتیه که توسط این دین و ارزشهاش به وجود آوردن .

خیلی سرتونو درد آوردم , گفتم تلنگری به خودمو دیگران بزنم برای وحدت و کارای تیمی که نتایج بزرگتری داره

اگه مسلمونم هستیم ,فقط اینو یاد نگیریم که منتظر مهدی(عج) بمونیم که بیاد و نجاتمون بده وما رو به قدرت برسونه

بیاین خودمون قدرتمند بشیم که داشتن یارانی قدرتمند بسیار لذت بخش تر از داشتن یارانی بدبخت و گشنه ست

راستی این مطلب رو با تاثیر گرفتن از کتاب غرب زدگی (جلاا آل احمد) و

یه کارتون که امروز صبح راجع به اتحاد زنبورای عسل نشون میداد نوشتم

Sex & Philosophy

shazdehkuchulu — Wed, 27 Feb 2008 20:05:18 GMT

یه چند وقتیه که نمی تونم فکرمو منسجم کنم و همش تو عالم هپروت به سر میبرم

به همین خاطره که وبلاگو آپ نمی کنم

چند وقت پیشا یه فیلم از محسن مخملباف به نام سکس و فلسفه دیدم

که به نظرم واقعا عالی بود

به همین خاطر قسمتایی از دیالوگ فیلم که با افکارم جور در میومد و

فکر میکنم جالب باشن رو براتون نوشتم :

از اين به بعد لحظات خوش زندگي‌تو ثبت كن،

تاپ تاپ قلب علامت ترس نيست، علامت عشقه

ببين در طول زندگي‌ات قلبت چقدر به تپش مي‌افته،

اقلاً بگذار سالي يك دقيقه قلبت به تپش بيفته

وگرنه اين كورنومتر از بي‌كاري از كار مي‌افته

مي‌دوني عمر پروانه‌ها فقط يه روزه.

توي همون يه روز به دنيا مي‌آن، عاشق مي‌شن، بچه‌دار مي‌شن،

به هيچ چيز فكر نمي‌كنند تنها پرواز مي‌كنند و گل‌هاي خود را بوسه مي‌زنند.

پروانه‌ها در اون يك روز از ما بيشتر عمر مفيد دارند.

***

ـ مي‌خوام ترا در آغوش بگيرم.
ـ چرا مردها همه‌اش مي‌خوان جسم زن‌رو تسخير كنند؟
ـ براي اين كه مي‌خوام عشقمو ثابت كنم.
ـ تصاحب تن، عشقه؟
ـ من عشقبازي مي‌كنم، پس هستم. فلسفة من اينه.
ـ من دوست داشته مي‌شوم، پس هستم. فلسفة منم اينه.
ـ مي‌خواستم در آغوش‌ات بگيرم، اما تو ...
ـ جسم من مال كسي است كه روحم‌رو تسخير كرده باشه

***

همة عشق‌ها معلول چند حادثة پيش پا افتاده است

پس اين عشق نیست، اين يك شرايط عاشقانه است و

و شرايط عاشقانه فقط تا شرايط عاشقانه بعدي ادامه پيدا مي‌كنه

هيچ چيز ابدي نيست. حتي تپش عاشق‌ترين مرد، براي زيباترين زن

***

عشق‌ها جز اون كه اتفاق مي‌افتند هيچ معنايي ندارند.

نه دل بستن دو دلداده چيزي‌رو در جهان عوض مي‌كنه.

نه جدايي دو دلداده چيزي رو از جهان مي‌كاهه.

اين‌ها حوادث پيش پا افتادة بشريه.

همه عشق‌هاي تاريخ جهان به اندازة سوارخ شدن لايه ازون بر زمين اثر نگذاشته.

پس از عشق، يك ايدئولوژي نساز

عاشقي به عشق بايد دوام داشته باشه نه به وفاداري

***

فكر مي‌كنم عشق كه به پايان رسيد، كسالت بار مي‌شه

وفاداري چيه؟ اول عشق گرمه و آخرش سرد. عشق معجزه يك لحظه است.

هيچ معجزه‌اي اگه خودش دوام نيابد با هيچ قراردادي دوام نمي‌يابد

***

ما ناتوانيم از عشق دائمي.

هر عشق تنها شعله‌اي است كوتاه كه از حوادث پيش پا افتاده شكل مي‌گيره.

درواقع عشق ابدي وجود نداره

ـ همه چيزهاي جدي جهان براي من مضحكه.

همة حرف‌هاي مهم يا فلسفه‌هاي مهم سفسطه است.

ما تنها هستيم و تنهايي ما تقدير ماست. ما تنهائيم

***

هر معشوقه‌اي جزئي ناشناخته از راز عشق‌رو براي من گشوده.

هر چند احساس مي‌كنم در جهان معاصر عشق واقعي زير خطره.

ما چه مي‌دانيم. شايد عشق واقعي روي زمين داره مي‌ميره.

همه عمر عشق‌رو جستجو كردم اما تنهايي رو يافتم.

پس بگذار هر كس شمع تنهايي خودش رو روشن كنه

***

عشق‌بازي فراموشي رنج‌هاي بودنه

هادی و هدی کجایین ؟؟؟

shazdehkuchulu — Thu, 20 Dec 2007 13:13:18 GMT

بعضی اوقات یه حرف یه فیلم یا یه عکس دستتو میگیره و میکشدت به اون قدیم قدیما ...

و امروز یه عکس منو گرفت و از فکر برگه ی طراحی الگوریتمی که به حمایت از محیط زیست

سفید تحویل دادمش که مبادا درختی به خاطر امتحانی بی ارزش قطع شه ,

برد به اون قدیم قدیما , اون زمونی که کارتونا رو سیاه سفید میدیدیم و

تو ذهن قشنگ کودکیمون رنگشون میکردیم و ...

(اینجاش یه نفس عمیق داره که نمیدونم چطوری مینویسنش)

یادش به خیر فقط یادمه یه جای شعرش میگفت : هادی هدی کجایین کجایین ...

امروز فهمیدم هادی و هدی تولید سال ۱۳۶۴ هستش به عبارتی هم سنیم ...

تاریکی , دود , ابهام و حقیقتی به نام زندگی !!!

shazdehkuchulu — Thu, 29 Nov 2007 21:01:18 GMT

پروردگارا از ترس حقیقت پناه می برم به رویا یی تاریک و مه گرفته ....

یادمه خیلی وقت پیشا شاید حدود 12 یا 13 سال قبل یه شب زمستونی که

سرماش رو با تموم وجودم حس می کردم داشتم تو خیابون قدم میزدم ,

یهو چشم به شیر کاکائوی جوشان تو یه دکه افتاد نا خود آگاه رفتم و یه لیوان خریدم ,

هنوز یادمه که تو اون سرما وقتی شیر کاکائوی داغ رو سر کشیدم

نه تنها از سرمای وجودم کم نکرد بلکه سوزش دهانمم بهش اضافه کرد ....

.......

و امروز فهمیدم که وقتی تو سرما شیر کاکائوی داغ میخری ,

واسه اینکه گرم شی اونو نمی خری بلکه اونو می خری به خاطر اینکه

به واسطه ی گرما و بخاری که از اون خارج می شه میتونی بری تو یه رویا

و حقیقتی که شاید همون سرما باشه رو فراموش کنی ...

اینجوری شاید بهتر بتونیم دخترک کبریت فروش و

کاری که زمانی از نظر ما احمقانه جلوه می کرد رو درک کنیم ....

حالا بهتر میفهمم که یکی (شاید دکتر شریعتی ) چرا میگه :

"دو چیز در زندگی لذت بخش است چای پس ازسیگار و سیگار پس از چای"

حالا بهتر میتونم آدمایی که تو یه کافی شاپ تاریک و خفه نشستن ,

سیگار دود می کنن و قهوه ی داغ می خورن رو درک کنم ...

به هر حال رویاهای ما یه جورایی با تاریکی و مه ودود و ابهام در هم امیخته

ولی چیزی که فکرمو به خودش مشغول کرده اینه که :

اون کسی که تنها تو تاریکی شب سیگار میکشه ,

اون که تو قهوه خونه نشسته با حسرت چایی می نوشه و قلیون می کشه , یا

اونیایی که به کافی شاپ تاریک و مه گرفته پناه بردن , دارن از کدوم حقیقت فرار میکنن ؟؟؟

شاید که ........

الان که دارم این مطلبو می نویسم , اطاقم تاریکه و قهوه ی تلخ میخورم ...

هرچند تلخی اون در مقابل تلخی زندگی بسیار لذت بخشه !!!